Ruhum sende kalmış

Ruhum bedenimden ayrılmış sanki,

Benimle yaşamıyor artık, seni istiyor.

Bedenim geceleri yatağına uzanıyor,

Ruhum ise senin sokaklarında dolaşıyor.

Garip bir yolculuk bu…

Ne bir uçağa bindim ne de bir şehir değiştirdim.

Ama her gece kendimden uzaklaşıp

Senin olmadığın yerlerde bile sana varıyorum.

Astral bir yolculuk yaşıyorum sanki,

Gözlerim kapalı, düşüncelerim açık.

Bedenim uykunun karanlığına teslim olmuş,

Ruhum senin kapında sabaha kadar ayakta.

Yürürken sen varsın, susarken sen,

Bir kalabalığın ortasında bile yalnızca sen…

Beynim seni unutmaya çalışıyor,

Ama her düşüncenin sonunda yine sana rastlıyorum.

Bazen kendime soruyorum:

İnsan bir başkasında bu kadar kaybolabilir mi?

Kendi adını unutacak kadar,

Kendi hayatına yabancılaşacak kadar,

Kendi ruhunun bile misafiri olacak kadar?

Ben artık kendime dönemiyorum.

Sanki içimde iki ayrı insan yaşıyor;

Biri bu dünyada nefes alıyor,

Diğeri seninle hiç yaşanmamış anıları yaşıyor.

Ve en acısı ne biliyor musun?

Sen belki de geceleri huzurla uyuyorsun.

Ben ise her gece sana doğru yola çıkıyorum,

Sabah olduğunda yine sensizliğe uyanıyorum.

Galiba ben seni özlemekten de öteye geçtim.

Artık kendimde değilim…

Bedenim benimle,

Ama içimdeki ben çoktan sana gitmiş.