Ruhumda Demledim Çayımı

İçtikçe içecektim ruhumda demlediğim çayımı

Birden boğazımda düğümlendi

Geçmişimin acıyan yarası

Düşlerime gitti aklım birden apansız

Yalnızlıklarımız kadar

Keşke gerçek olsa riyasız...

Bak acıyan yaralar sarıldı

Bir demlik çay ruhumuzu sardı

Düştüm kalktım hiç canım yanmadı

Bir bendim bir de ağlayan geçmişim

Hepsine birer birer iç çektim

Ruhumda demledim en güzel çayımı

Hüznüme emsaline her zerrene

İçtim koyu koyu unutmak için seni

Yürek yanmadan unutulmazmış

Bin bir haller içinde olsa da halim

And içtim yapacağım

Acıyı içime atarım ve unuturum seni

Yanıp kavrulan bir yüreğim değil ki

Ruhumda demlerim acı çayımı

Yalnızlığım ve ben bi çaresizce

Kadere gelmişe geçmişe

İç çeker dövünürüm yine

Kah anımsar kah gülerim

Bir acı çay daha içer

Kendimden gelir geçerim..