Ruhumun Arka Bahçesinde

Kimse yoktu

gecenin gözleri ve tanrı da...

Sadece yön vardı

yeryüzünden, gökyüzüne beyaz

sokağın geniş karnında

duvarlarında sırları dökülmüş ayna

aynada gölgeme çarpıyordu kan çanağı gözlerim

Babamın elleri değiyordu ilkin

tel tel savrulan öksüz saçlarıma

sökün ediyordu görmeye

tüyden hafif kirpiklerim

birer ikişer iniyordu gökyüzünden

tüm kaybettiklerim ah!

çocukları öldürülen anneler

ve anneleri ölen çocuklar oy!

hepsi benim

bileklerinden kırılan

gözyaşlarına dokunduğum ellerim

Sözcüklere sığınıyordum acıyla

silmek için acının kanlı rengini

ruhumu parçalayıp

bir gece yarısı acı çekerek doğurduğum sözcüklerde

ah! diyordum acıyla

kainatın sustuğu dünyaya ah!

Karıncalar geziniyordu yüzümde

parçalanan ruhumun her zerresinde karıncalar

utancını örtmek ister gibi kaybolan insanlığın!

Toprağın üzerinde

içi boşalmış, etekleri vahşetle savrulan dinozorlar

insan etiyle besleniyorlar ah!

Kasılıyor toprak sancıyla

görmüyor musunuz?