Ruhumun Ayaz Yangını

Bir keman nağmesi eşliğinde

yad ettim mazi’mi.

Şöyle inzivaya çektimde ruhumu;

Dingin acıları yeniden yaşar gibi.

Öyle taze,

Öyle kepaze!

Kanadıki gençliğim.

Bütün faili meçhul cinayetleri,

Ben işledim sanki!

Gözlerimin buğusundan merhametsiz,

ne kadar yolcu gelip geçmiş meğer.

Suçları örtbas edilmiş bütün katiller

yüreğimde müebbet yedi şimdi.

Neresinden tutunduysam hayatın,

Hangi yönüyle baktıysam dünyaya;

Menfur cümlelerin esaretinde

sonlandı bildiklerim.

Ve gözlerimi acıttı tüm gördüklerim.

Çizdiğim tablolarda gebe

kalmış hayallerim ağladı.

Közü’me asılı kaldı yangınlar,

Özü’me kan revan ayrılıklar düştü.

Düşümde çocukluğum öldü.

/Nefesim ciğerlerimde

örselendi bugün yine.

Damarlarıma yabancı

insanların kanı karıştı.

Dilim sustukça ve kısıldıkca sesim,

gücü aczime yeten sükûtuma sataştı.

Hergün ölüm kokan mektuplar

asıyorum odamın tavanına.

Çocukluğu zindanlarda esir

kalmış göçebeye dönüşüyor ruhum.

Boğazım düğüm düğüm.

Yutkunamıyorum,

Ağlayamıyorum,

Konuşamıyorum!/

Ahh be hayat!

"Üzerime hep yayan yürüdün

ve hep gam’a kedere bürüdün.

Içim dışım bu yüzden efkâr hüzün kasvet"

Ki; biliyordun.

Yüreğim unutulmuş mayın tarlasıydı.

Bu yüzden;

Kalbime basan herkes infilak etti.

Ne çok dilerdim bir şiir’in

isyanına lal olmayı.

Hüsranım ağıt ağıtken,

Hicranla uyuduğum gökyüzünü seyreyleyip;

Huzurun koynunda uyanmayı.

Bildiğim tüm yanlışları doğrudan ayırıp,

Acının gölgesine sığınmış

yüreklere umutlar doğurmayı.

S/ağır gecelere sattım hayallerimi.

Ruhumda kuduz köpekler didişti.

Oysa;

Tenim tertemiz ve masumdu.

Göğsümde günahsız bebekler uyudu.

Köln