Ruhumun En Büyük Serenatı

Güneş ışığını çekiyor penceremden

Sızlamakta olan her yanı dünyanın

Bir alev topu gibi

Yanıyor evler

İnsanlarda ses yok

Işığı açmayan annelerin çocukları

Karanlıkla dost

Gördüklerim sadece düşten ibaret

Sanıyordum

Düşlerimden düştüğümü ve hatta

Tanrının en büyük eliyle beni

Mutluluktan azat ettiğini unutmuşum

Nasıl görürüm ki

Ellerime değen toprak parçalarını

Rüzgâr götürse bile unutmam

Ruhumdaki yaşama sancılarını

Orman kaçkını üç beş kuşa

Derdimi anlattım dün gece

Biri gagasından şikâyetçi

Biri kanatlarından

Buğday tanelerini çıkardım cebimden

Ve savurdum gökkuşağının tam ortasına

Her yeri renk bu dünyanın

Her diyar bir ahenk

Benim ruhum karanlık

Herkeste bir neşe

Bana nerde gülmek

Yakışır insana

Ortasına cennetin

Bir yaşam merkezi dikmek

Ah, anlamazlar

Bir sevmek ki dile gelse

Ne cehennem kalır evrende

Ne de bir parça hasret

Bıraktım gölgelerle uğraşmayı

Sakin sakin sokaklarda dolaşmayı

Anladım ki yaşamak başka bir şey

Kır çiçeklerinden rüzgârı aşırmanın

Ne anlamı var ki

Elindeki dikene bin kere üflesen

Filiz olur mu yüreğine

Üşüdüm yıldızlardan bir yorgan isterim tanrım

Hiç kaymasın üzerimden

Hatta başka yıldızlarla konuşmasın

Ben susarım yine o susmasın

Dizlerim hep yara bere

O da beni bırakmasın

Ellerime el isterim tanrım

Gözlerime ateş

Penceremde doğan bir güneş

Sevda isterim

Sevdama eş

Kılıksızlığıma kılıf uyduramadım

Şiirime kafiye

Bir odamı sevinciyle dolduramadım

Bir de umutsuzluğumu adımla

Romeo kadar yadsıyamam adımı

Çünkü umut olmasaydım

Taşıyamazdım canımı

Şşşt

Konuşanlar gökyüzünde

Karanlıkla dans edecek

Dans hocaları muaf

Onlar konuşsa da zaten duyan yok

Çünkü ay elini ensemden çekti

Gecenin ucunda sallanmaktan

Hiç kimse alıkoyamaz beni

Salıncaktan düştüğümden beri

Hiç görmedim gökyüzünü

Bulutlar avuçlarına aldılar beni

Sonra yağmur oldum

Bir bir ıslattım bütün çocukları

Sonra büyüdüm

Bulut oldum ve fırtına

Kopardım gülleri yerinden

Ve bıraktım acının çığlığına kendimi

Uyandığımda görmedim kimseyi

Uyumasam kalabalık olurdum belki

Ya yanmasam

Güler miydi gözlerim

Eskisi gibi

Hayır dedi annem

Yorulmuş ayaklarını ayakkabıdan kurtarırken

Hapishane demirlerini yumruklayan

Prangalara vurulmuş mahkûmlar gibiydi

Üzmesinler seni

Avuçlarımda taşıdığım tüm buğdayları

Kuşlara veririm ben yine

Yeter ki tanrı gölge düşürmesin gözlerine

Yukarı bak

Ne büyük heyecan ne macera

Sahiden iyi insanlar uçuyor mu ölünce

Ya da nefes almak yaşamın ispatı mı

Loş ışıklar olmadan romantik olmak

Bu kadar imkânsızsa eğer

Loş ışıkların pencereme vurduğu anda

Uğra kapıma sevgilim

Bırak ben binlerce kez

Misafir edeyim boynu bükük güzelliğini

Sen istersen kollarımda uyuma güneş doğana dek

Ben yine seveyim de

Kollarında nefesimi vereyim

Tanrım!

Ben kafiyelerden korkarım

Noktasından virgülüne tüm imladan kaçarım

Bak senin adına koca bir ünlem bıraktım

Ya yok et bu dünyayı baştan sona

Ya da bırak ben de yaşayayım

Yıldızların arasında

Korkmaktan yoruldum artık

Yalnızlığın acısından...