Rüzgârın Karanlığı

Zaman;

Herşey i l k g ü n g i b i

Acının tazeliğinde tesbih çekiyor ömrüm

Dur durmak bilmeyen yağmurlar eşliğinde

Kaldırım taşlarına vura vura

Loş gecelerin ayazında münbit acılar yudumlarken

İçim a k s a sokaklarına boyanır

Hüzün serpişir gözlerimin heybesine

Avazlanan iç çekişlerim palazlanır

Suskunluğun fermuarı çekilir dudaklarıma.

Sonrası;

Hiç

...

En çok susmayı başardım.

Aslında sustuğum zamanlarda en çok konuştum.

Suskun kaldığım yerde çoktan gitmiştim.

Gizem