Sabah Güneşim

Sabah güneşini çok seviyorum

Yatarken açarım perdelerimi

Sabahın ilk vakitlerinde odama gelir sessizce

Tıkırdatmadan girer penceremden

Yavaş yavaş ısıtırken tenimi

Gözlerimi okşar hissederim ışıldayan ellerini

Rahatsız etmeden çalışır uyandırmaya

Hiç incitmeden şefkatli bir anne gibi

Uyan yavrum sabah oldu dermişçesine

Kalkarım güne erkenden

İçime tatlı bir huzur gelir hemen

Bilirim ki; ben yalnız başıma değilim

Sabah güneşi de beni çok seviyor

Tüm vefakarlığıyla candan ve karşılıksız

Tıpkı bir anne gibi

Bir annemi özlüyorum

Birde güneşimi çok seviyorum