Sabah Kahvesi

Evvelin zamanın da kalbur üstü muhabbetler çalıyor

Zamana kapılıp gidiyorum

Sorgusuz mağrur bakışlarında bitiyorum

Kanun kıvamında bir zamanın melankolisi

Yasası tasadan sonra gelen

Muavin ağızlarındaki çırpınış

Geç saatlerde ki geyik lakırdısı

Sebepsiz umursamalar

Alınmalar zaman üstüne

Kansız ; göz ve nizam olmadan

Bahtsız sevmeler

Yasemin kokusunda terk eden

Bazısını hiçbirine takas etmeler

Üstü kalsın...

Haykıran sözlerin nakaratı söylediklerim

Hani özlem uçup gittiğinde ellerinde

Arkasından baka kalmak gözündeki yaşla

Seni bana bölmek elde kalanlarla da yeni sevdalara dalmak

Gülünç ötesi bu sözler

Bir takvim yaprağı yırttığım bu geçliğim

Şafak vakti bu bilmedim yer

Bu İstanbul mu yoksa; martı seslerinde ki İzmir sen misin?

Yoksa sen mi geldin ölüm bak;

Gün artık solmakta yeter bu karamsarlık

İçimden geçenler beynimde değil

Büyüdü karanlıklar hadi elini uzat

Bak göreceksin aydınlanacak karanlıklar

Benden ne kadar uzak olsan da.....