Sabaha Karşı Bir Ölü

çocukluğum sızıyor ya her anki dışarıma

yorulmuyorum gibi geliyor en sonuma doğru

soğuk bir havada çamura düştüm ve herkes bana güldü

ayak parmaklarımda kerpeten acısı

sıcak bir süt gibi kalıyor sarı ışıklı perdelerin

aklımda...

aslında

içi dışında ateşli bir hastalığa tutularak

paltosu ikinci el saçları cigara kokulu

yollara tanıtmak istemeyen kendisini

bendim diyorum

uzaksın uzağıma

en acısı da bu yani

yani

kuru bir kışın ortasında yoksul

çirkin yüzümle kaderdaş

yağmurlu bir şehri görür gibi

ağlıyorum ağlamana...

bütün yavan zamanlar senden sonraki

bir ormanı öpermiş gibi ürperiyorum

kalan boşluğunu yaşarken kendi kendime

ve üstüne hiçbir şey eklemiyorum

yalnızlığımın

birlikte nasıl yaşıyorsak öyle...

sabaha karşı bir ölü kaldırır gibiyim

kuşların uyanma vakti işe kalkan çocuklar gibi

özlemlerime saldıran bu kalabalığı takarak peşime

geldim diyorum karanlıkta kendimi dinlemeye

bir nehir keşfeder gibi sevmeliydim oysa

seni

seni pişmanlığa götürecek bir hazirandan alıp

ezberlenmemiş bir zamana yerleştirmeliydim

duvarları beyaz badanalı rüyadan çıkıp

ağlamalıydım ağlamana...