Sadece İkimizin Sonu

zaman ölü ceylan alnımda

aşk gündemli çocuklarımız yok

sabah artıkları topladım saçlarına

sadece ikimizin sonu hırçın tüm günler

gizleyen sus payını acılarımızın

anlamak zor zehirlenmiş anılarımızın

uzak sessizliğini seslerimize

tazeliğine dokunan bir hava var

göğün çıldırmış gri yalancılığında

yaşamdan yana ne varsa eğreti

bir sen bir parça saadeti güneşimin

sana bir dağ ayarladım içimde

gülümse rüzgarına ağrılarımın

ki

muştulu kuşlar iner belki

dudaklarımın çatlamış kurak kıyısına

tenime dokunan

ilkyaz ikindisi yanığım

parmaklarım inanamaz gözlerine

kendimdeki seni yazınca

sayfalarına bütün yalnızlık tabularının

içimde bir çoban sabrı

kendimdeki sendeyim

ve ayrılıktan da kötü olanı

yitirmişim seni sende

ben bendeyken sen benim değilsin

sen kendindeyken

ben sende değilim...