Sadece Kalır

uzun mevsimler geçirmeye soyundum

başka türlüydü gidişin

yüreğimdeki eksik gölgeni

ömrümle yorumlamaya yeltendim...

bin kenti bırakacak kadar

yalnızlık biriktirdim insanlığımda

şimdiye kalan bir sen güzeldin

tüm eskilerden çoğalıp gelen...

vicdanım zamanla uzlaşmayacak hiç

gerekirse yokluğunla uzlaşırım

sıradağların bittiği noktada

içinde sürgit bir belirsizliğin...

üzgün güz aylarına hevesli bir dizede

durup durup adını arıyorum

umudumun yağmur bulutusun

gelişin ayrı gidişin daha ayrı hüzünlü...

insan her şeyini kaybettiği an sevinir

aşktan ve ayrılıktan arta kaldığına

paylaşılmayan çırılçıplak bir içerisizlikte

dışarıda kalır hep aklı...sadece kalır...