Sadece Kendime

Ağzına kadar ölümle doldu artık

ikimizin arasındaki şey.

tarifi yok bunun.

mümkünsüz çıkması yolların.

sol taraftan üst,

biraz yalnız kalmış, biraz küs

damarı tıkanmış son cephenin.

çok sarhoşken, ancak kendimi bildiğim

tek bir cümle sarfettim o gecede

anlamsızlığı kadar kitaplık çapında

bir kifayet çıkardım en kısa zamanda

o da sadece kendime!

çünkü seni çok iyi anlıyorum,

çünkü yalan söylemek tatlı gelir insana.

genlerimize girdi bizi düzmek için

sırada bekleyenler çünkü.

sarhoşluğumuzdan aldıkları cesaretle sarıyorlar bizi

sevgi dolu.

sevgi: senin cüretkarlığının, benliğime işlenmiş kodu.

insan sevdiği için yalan söyler,

kaybetmemek için aldatır çünkü.

inan senin bir suçun yok

dünya böyle

mesafeler artık her yerde ve herkeste

duvarların üstünde aykırı yazılar yazmıyor artık.

en son ben yazdım, çok sarhoştum o gece.

sabahın altısıydı

ilk defa duyduğum nostaljik bir şarkıda

şafak vakti kar yağmasını bekliyorduk

yanımdaki bir arkadaş. sen tanımazsın.

yıldızlar gitmez sandık

çok yaşlandılar zaten artık

o gece tanrıya son kez kırıldık.

batık gemilerin yıkılmış direkleriyle

kökünden tıkanmış damarlarını

düşündün mü hiç çıkmayan yolların?

yollar, zamanı hep kendine akıtır.

vallahi suçu yok hiçbirimizin,

o yolların kesiştiği yerde

şafak vaktinde, kar altında,

başkası değil, ikimiz vardık.

hatırlıyorsun, yazılmıyor diye artık

aykırı bir cümle bağırmıştım

o sarhoş halimle.

sen giderken.

arkamdaki duvarın üstüne.

arkanı dönüp baksaydın soran gözlerle,

söyleyebileceklerimin hepsi

sadece kendime.