Saf Sözcüğünün Sırrınaydı Açlığım

şiirlerin mantığını ararken...

renkli bir yemeni bağlandı hulyâmın gün yüzüne..

ne bahar ne de kıştı mevsim..

beyazı tozlanmıştı ayak bileklerinin

kâhkülleri çizerken alnıma düşünceyi

kara üzüm gözlerinde çözüldü men/dilim..

saçtı ilhâmı;

toprak yolun bekâretini imâ eden

kadim bir mısradan aldığım mola..

'saf' sözcüğünün sırrınaydı açlığım ..

genişliyordu tahayyüle

el sürmeden tasavvufa

bakıyordu takvime..

eski zaman sevdası

doluyordu tasvire..

arayışın meçhul kapısında

özenimi bağışlıyor cür'etim..

derinlikte uçsuzlukmuş

suskunluğun mânası..

bulduğumu sandığım 'saf' lık,

ummanla semânın birleştiği ıssızlık..

icâbetinden muâf

toplanmıştı saf'lar,

sevdanın bab'ı

sarı çölün ortasına..

yürümek kolay değildi gördüğüm netameli düş'te..

varlığımdan boncuk boncuk sesler iniyordu

sırrının kuyusuna,

daha ağarmamıştı gün..

yeniden bağlandı men/dilim..

ağırdı sevda...