Şafağın Ardında

Bir tren geçti dünyamdan

Dünyamda ışık

Tren karanlık

Bir geçit vardı, dar

Kıldan ince, kılıçtan keskin raylar üstünde

Yol aldık

Dirençli ve cüretkar

Sevince dolanan sarmaşık

Tünele girdi uzayarak

Şafağın ardında

Uzakta

Çok uzakta nokta kadar bir ışık

Zaptedilmiş çoktan

Aniden durdu tren gürleyerek

Kalbim durdu duracak

Ben çaresiz, ben güneşe tutsak

Burnundan soluyan duman

'Çek dedi gözlerini güneşten' haykırarak

Yüreğim çatladı çatlayacak

Gözümün nur'u damladı damlayacak

İçime dolan okyanustan

Az kaldı sökecekti şafak

Söküp aldı vuslat'ı avuçlarımdan

Fakat ne güneş kayboldu yürekte

Ne de güneşte ışık

Alnımızdaki yazı karaysa

Behey karanlık, ne kadar kara olabilirsin?

Ardın aydınlık...!

Bilincim halâ açık.

Temmuz 2011 İzmir