Sağım Solum Yokum

Önüm arkam

Babam...

Sağım solum

Yokum...

Uyandığımda gözlerim kapalıydı

Gözlerim kar kaplıydı

Dondum

Ne yazsam bu vakit

Kana bulanır kağıt

Kendini kendiyle yakan

kordum

ay karanlıktı o gece

avuçlarım buram buram dua koktu

o gece ölürcesine

doğdum

Bir daha ne zaman aralanır

Suratıma kapanan şu hayat kapısı

Kovuldum

arsız bir çocuktum

rüyalarına kadar umuda batmış

soldum

hiç bir biçim bu biçimde

değildi içimde

kavruldum

o son bakışın

vakti gelmiş bir ayrılığın,

sessiz ve sitemsiz çarpan yüreğiydi

duydum

ecele yetişemedim

benden önce buldu seni

koştum

koştum

yoruldum

can

sen canımdan çıkmadan

ben candan çıktım

vuruldum

kelam etme dedi kalem

zira kader sessiz yürür gözlerde

sustum

eşim dostum

sorun

sesim soluğum

bulun

başım sonum

yokum