Sahibinden Mısralar II

lunaparktaki aynalar gibi bakıyordum hayata

ya ben küçülüyordum

aynalar devleşiyordu

ya ben devleşiyordum

aynalar küçülüyordu

subjektif bir yanılgıda

rus ruleti oynuyorduk korkularımla

yangınlar çıkıyordu

cennetimin ormanları yanıyor

toplu mezar oluyordu içindeki canlılara

sonrasında

kamuya açık araziler oluşuyordu yürek coğrafyamda

geceleri, hüzünler konduruyordu evlerini arsızca

gün doğumlarında

bir karış toprak bulamıyordum sevda yangını papatyalara

hayat akıp gidiyordu tüm suskunluğunla

bir gün...

benim gibi bakan bir adamın gözlerine bakarken buldum kendimi

eski tahta bir masanın iki yanında

masadan daha eski sandalyelerde oturuyorduk

aylardan eylül

yaz sonu

hava sıcak mı sıcak

hani şu pastırma sıcağı dediklerinden

ve karşımda bana bakan bir çift ela göz

üstünde İzmir kokusu

ellerinde emeğin nasırı

yüzünde zamanın acımasız izleri

-hayat. dedi.

seninle geçmeli.

işte o an

matruşka bebekler gibi kendi içimde çoğaldım sanki

yazılmış bir kaderin karakter oyuncusuydu karşımdaki

sağ omuzumdan sufle veriyordu bir ses

'- evet.işte O, işte O.'

...ve yüksek sesle konuştu yüreğim

kalan ömrümün her anı senindir sevgilim.