Sahipsiz Çocuğun Sahibi
S/uçsuzluğuydu onu bu denli s/onsuzluğa yaklaştıran
O ise ufacık bir sevgiydi
Sonunda kar/anlık bir işaret ona
Yalnız olmadığını gösterecekti...
S/aklandı ilk defa
Utandı
Gözlerini kapadı
Halbuki bir iki söyleyeceği kelam vardı
Konuşamadı
İçine kapandı
İçindeki ses ona
G/izlerini tutmasını söyledi
Tuttu
İçindeki sesi sevdi
Yoksa onlarda uçup gidecekti
Sırları ve izleri
Sahipsiz çocuğun
Geleceğiydi
İçindeki nefesine belirsizce gülümsedi
Sen kurtardın beni dedi
Dertleşti
Yaşadığını farketti
Farketmeseydi
Öldüğünü sanıp
Tanrı'yı bekleyecekti
Sahip olduğu yere gitti
Karanlık işaretine
Elinde karaladığı yazılar
Yazılarında hep mavi tonlar
Gözlerinde yazdığı maviliklerin yansıması vardı
Denizi kokladı
Özgürlüğünü özlemişti
Dur dedi
Gitmeyeceksin daha
Kapat gözlerini
Delirircesine konuşma
Sus !
Geceyi bekledi
Gece oluncada
Karanlık denize girdi
Yüzdü
Gitti
Bir dahada gelmedi
Suçsuzluk senin suçun değil
Sen kendi suçsuzluğun rengini bul
Rengine iyi bak
Karanlık işareti,
Denizdi
Ona deniz söylemişti
Tüm gerçeği
Maviliğin derinliğine gitmişti
İçinde bulunduğu duruma gülümsedi
Hayat sevincini farketti
Farketmeseydi
Ağladığını sanıp
Kendine küsecekti...