Şair

Gözlerimi sev şair, gözlerimi

Tütün acılarından yumulmuş

Biraz tuhaf gelebilir ama

Mevlayı görmüş

Meva ile vurulur

Acun içre, kam umulur

Acıları baston ettim şair

Daha çok

Artık o beni taşımakta

Gün bu şair, gün bu

Hokkabazlık yok

Acılarda yar, beni kaşımakta

Şair, mısralarla sevebilir misin beni?

Sözcüklerin saçımı okşar mı?

Efsuni nefesin, bedenimi yalıyorken

Alışkanlık yapmış gecelerimle üzerime

Onun için şiirler örtüyordum şair

Onun için,

Üşümelerimden...

Dokun bir şair, ah bir dokun

Var mısın, yok musun be, bir sokul!

Kulakta gir, beyinde çınla, bedende ateş

Sarmasın hayale beş yapraklı

Yoncadan Lades...

Şimdim benle yitik ve sücut

Yakılmışım da; yakan gelir, namevcut

Korkunç ve mübarek bulur musun?

Sen, elleri kalem tutuyorken şair?

Acır mısın hiç?

İnlerken kalem

İçteki bu alem

Oluyorken diken

Seni yazamıyorum diye hayıflarda

Bitiyorken.

Şu dağların ardını çağırır kalem

İnim inim, iniler; içteki alem

Sırf beşerle yanmaz, mevcutla kailim

Ben seni aramaz

Arar da değilim.

Ben seni şair, ben seni

Sarmalarda titrer iken

Sıtma nöbeti gibi...

Sen alev idin,

Batsa da yarası, gönül onu silmez

Odun yanar da yakış; odunu bilmez.

11.11.2007

Bayram KAYA

Meva: (me'va/ mev'a) Sığınılacak mekan, yer; her nesnenin öncesi. Yaratılan kul, köle, insan