Şair mi Zannettin Kendini

Karalamaya neden başladın sen ?

Yazan mı yoktu da dillendirdin kalemini

Kesmedi mi yazılanlar , anlatmadı mı seni?

Yoksa dertlerin taştı da şair mi zannettin kendini

Bilselerdi yaşadıklarımı susardı kalemler

Kelam etmezdi seni tanısaydı Beyaz müsfetteler

Nasılsın diye sorma bana sen

Acımı yüzüme vurmakta neden ?

Zerre gam keder etmezsin içinde

İçimi dağlarken gözlerinin önünde

Umudu dar ağacında sallandırsan ,

Ben nefes alsam ya da ölsem sana ne?

Kıymetsiz misin diye soruyorlar

Dik başlı bilenler seni sevmiyorlar

Gül teninin kokusunu hissetmiyorlar

Bunları saklımda düşledim sanıyorlar

Olmuyor , olmazların çıkmazındayım

Yine bir gece , geceyi karartan sözlerinde

İmlası bozuk satırlarımda seni bilmezlere

Aşkımı anlatamayan kalemlere kırılıyorum

Yoksa yazmak istemem böyle

İki öksürük arasında bir kelime

Verdiğini ciğerlerimden söken gözlerine

Özlediğimi belli etmemek için ilaçlarıma sarılıyorum

Yorgunum , kolum kanadım senmişsin

Sen de çekip gitmişsin be sevdiğim

Ne içsem boş ,

Hangi mey 'den dem vursam ayılana kadar ne hoş

Kandırmak kendini kelimelerin gizemi

İzlediğim resmindeki o muazzam gülüşü

Kendini şair zanneden hiçliğimle...

Yakıyorum bu gece ...