Şair Sevişi

Zaman korksun

Harflerin şakağına daya kalemi

Her sözcüğün dizeye dönüşmeden çekilirse pimi

Susta kalır şiir dili

Bir ben

Bir kâğıt

Bir kalem

Ölse

Köpek

Tek fark

Zincirlenen

Şair

-Azgın köpek değil-

Pas tutmuş nehir gibidir

Nehir ki;

Akmak ister

Çürük çölden

Dağdan, tepeden

Uzak düşlere

Çocukça hür koşmak

Köpük köpük beyaza

-Güvercini besleme değildir

Kuru zeytin dalına su vermez-

Prangaları kırar

Güneşi uzak diyarlardan ister

-Mavi-

Yıldızı alaza sevdalı

Ekmeği az

Tuzu hep vardır

Işığı ışıldar

Kara bulutları yırtar

Gök suya vurulu

Ceylan olsa ürkmez gün boyu

Desem(!) Anlar mısın?

-Göksendi-idnebuS-

Ay, hüzün taylarını toplasa

Söğüt yapraklarında kundaklanır

Nesne ve kavramların gölgesi

Ayva kırbaç gibi şaklatsa çiçeğini

Acıya düşse

Sol yanı

-Ahh! kalbidir o-

Anlatır kendince yaşadığını

Der:

Meneviş ağlayışı

Sürtündü kıyılara hüznün şarkıları

Sakallarımı dolasam

Kuyruk olur rüzgâr

Muhtevası ben

-Uçurtma/m-

Kuşlar uçar

Anlar mısın şimdi

Şair sevişini