Şairin Ölüm Şiiri (gün Gelir Bu Mert'te Uğurl(u)anir)

gün gelir diktiğim fidan kurur

dökülür yaprakları toprak olur

gün gelir bu gençlikte kurur

eller tutmaz ayaklar kalkmaz olur

bu hayatın kanunudur...

gün gelir bu mert'te UĞURL(U)ANIR toprağa

üzülmesin kimse kırılmasın bana

kim kalmışki bu zalim dünyada

günü gelince herkez girer toprağa

eşim dostum kardeşim ağlama

gün gelir bu mert'te UĞURL(U)ANIR toprağa

kefenin cebi yok koyasın üç beş kuruş para

ağlama anne ardımdan esirgeme dua

şiirlerim ardımda mirasımdım beni yaşatan

sanırsın şu an azrail sesi geliyor uzaktan

olmaz deme ana

gün gelir bu mert'te UĞURL(U)ANIR TOPRAĞA