Şairin Suskun Şiiri

Bazen şiirler de yalan söyler

Musluktaki su damlasını şelale

Aynadaki aksini gölge

Birçok kadını bir tabloda bir bakışta gizler

Sanatın ruhunda

Çocukça oyunlar varken

Bekleyemezsin bir şairden

Hayatıyla ilgili her gerçeği ıpıslak sergilemesini

Yalın bakışlara

Ve ilk deme gözlerime

Özellikle de sen

Unut bu kelimeyi, en son ben duyayım

Bir sızı misali

Bazen şiirler de bırakır şairlerini

Uçurum kenarlarında, yapayalnız

Başlamak bitirmek-başlamak silmek

Başlamak susmak ? ansız kalmak

Her kelime dolanır etrafında

Bazen bir kelebek misali yüreğinin üzerinde

Bazen bir yarasa kadar uzak

İşte tüm mesele bu diyebilmeyi

O kadar çok isterdim ki sana

Ama değil işte

Sadece insanın içinde bitmiyor hayat

Ki sorular bile cevapsız kalabiliyor

Aşka dair ise

Tek bir yüreğin ayak sesleri yetmiyor

Sokakların çıkmazlarında

Mengeneye sıkıştıramazsın ki rüzgârları

Aç avuçlarını

Söyler misin?

Kaç yıldır kalem tutuyor ellerin

Sanatla ilk yüzleşmen benziyor mu bana

Kendine.

Söyler misin?

Çocuklarında da görüyor musun çocukluğumuzu

Bizim kadar benciller mi hüzünlerinde

Bizim gibi değersiz kılıyorlar mı hayatı sevdiklerinde

Onları da şiir gibi mi yetiştirdin gerçeklere

Baktın değil mi bize son defa

İç geçirerek

Hiç yaşanmamıştı diyebilir misin?

Biliyorum diyeceksin

Ya şiir gibi dirileceksin ya da şiir gibi öleceksin

İyisi mi bir başlık bul şimdiden

Mesela şairin suskun şiiri olsun

Aslında şair değilken, suskun değilken

Şiir değilken

Bakma öyle gözlerime

Kötü huylu bir uru öper gibi öpüyorum seni

Çıplak tenini çok özledim şafağa dair

Bak yine yalan söyledi şiir

Ben seninle hiç sevişmedim ki

Biliyorum diyeceksin

Ya şiir gibi öleceksin ya da inkar edeceksin

Etmelisin de

Bir küfür gibi mesela salla denize gitsin

Sus şimdi kapat gözlerini martılara

Şiir değilken

Son defa kandır beni

Görmüyorum de masmavi kelimeleri

Kıyıyı yalayan dalga sesleri gibi

İçim titremiyor de

Söyle

Ben öğrettim sana bu hileleri

Mutlu gibi görünmeyi

Bir çocuk hüznü ile sahnede devleşmeyi

Sonra o çocuğu unutmayı

Benden öğrendin

Hayat aşk için değil mi?

Hayat sanat için değil mi?

Bazen şiirler de yalan söyler

Bir çocuk

Bir şair gibi bazen

Müziğe kaptırır gibi gider gelir kelimeler

Baktın değil mi bize

Son defa

Ve inandırdın yüreğini yalanlara

Aferin sana,

Aferin sana yendin hüzünlerini

Gerçek bir şiir büyük bir şair gibi

Unut içindeki çocuğu şimdi...