Şakıyan

_ bir gölgeye el açan

penceremin nişinden ağaçlara sarılmış mor salkımlı visterya

her yana dağılmış uzak yıldızlar gibi kaymadasın yalnızlığında

yüreğinde ulaşılmayanın özlemi var

ve arttıkça kıvam bulan acılarla

hissettiğim

_ incitmeden gururu

son okşayışlarla körelmiş yüreğimi delip geçiyor uçuşun

saçından mor salkımlı bir yıldıza

özgür inatçılığı var bir martının kanadında gök kubbenin

ve uzaklar çağırıyordu umudu

ansızın

_ geceler ağırlaştı

ay parlıyor şimdi ıslak çayırlar üzerinde bir ezginin uykusunu bölerek

durgun ve alevsiz bir ışıkla kasvetli

kara yangını göz bebeklerinde

ve şiirlerimde yalnız senin sesin var

rüzgarda şakıyan