Saklanmalıyım

bir yanım

hayatla hevesliydi

bir yanım

taştan sözlerle dolu

incitilen ruhum bir gölge

lüzumsuz uçurumlar çiziyorum kağıtlara

gülmeyen yüzüm bulutlu

elimde değil

sevmeden öldürdüm kendimi

saçlarım yangınlar içinde

ruhumu söken kaderim

camdan bir mıknatıs

bazı güldürür beni

karanlıklarda bile açar çiçeğim

bazı alevlere düşürür

közden figürlerdir masumiyetim

beni görmeyin , alışmayın da

çalkalanır içimde dünya

gürültülü sokaklar üzerindeyim

esrarını çözemedim zaman aynasının

boşluklar yamandı gövdeme

çınlıyor umutlarım

kalbimin mevsimi geçiyor

uzakları yakın etmek

bana uçsuz gerçek

ah ..

bugün hiç gülmeyeceğim

öldü içimdeki çocuk

düşmeyeceğim de derinliğine aşkın

ömrümü sereceğim

içimde saklı sevdalara

kendimden habersiz yaşayan sırra ...

mustafa kaya

02.03.2018/çengelköy