Saklı Emanet

aralık ayının aralığından uzattığın kalbin,

şimdi bir emanet sandığımda kilitli.

aslında anahtarı da kayıp bu kilidin,

koymasın diye el oğlu yüreğine kalbini.

sana dokunurken titreyen ellerimden akan ter;

onlar da emanet şimdi..

küçük bir fanusta saklıyorum,

kaybetmesin o hissiyatı, zamanla olmasın diye beter.

dudaklarımın kilitlendiği yerde biten sözcüklerim var ya,

şimdi defterlerimin arasında kalmış bir hazine.

saklıyorum; unutulmasın diye..

kağıtların üstüne de tenini örttüm; sen koksun diye.

yanan göz çehrenden dökülen yaşlar..

onları da avuçlarımda biriktirdim; ama taştı gitti zamanla.

özür dilerim kaybettirdiklerim; döktürdüğüm yaşlar için.

gittiğim cennette, Umman olur belki göz yaşların, ikimiz için.

hep bir şeyler vermeye çalıştım,

ömür katmak isterdim ömrüne, nefes almaya inat.

ama olmadı sevgilim; bende kalan bir kaç emanetten ibaret sevgin.

onları geri vermeye geliyorum,

cennetin kapısındaki meleksin biliyorum;

beni bekleyen..

dudaklarımın arasından üflediğim toprağına emanetlerini serpiştirdim.

az kaldı sevgilim, az kaldı..

gittiğin yerden seslen bana, yine mırıldan o sözleri.

emanetinle geliyorum; kalbimle..

ama şimdi..

hoşçakal sevgilim..