Saklı Gölgem

Dalgalarında hayata kafa tuttuğum denizlerde kaldı

Son dermanım.

Şarkılar söyleyip dans ettiğim martılarda kaldı

Son çığlığım

Gözlerinden kan,

Dillerinden dert damlayan güvercinlerimin yarasını saramadığım da

Kesildi can damarım.

Ve yine her zaman ki gibi duymadın feryadımı.

Kendi doğrularında diretirken

Kaç doğruyu yanlışa kurban verdiğini

Boynunda ki vebali

Bilmedin

Duymadın

Görmedin

Yargılamakla öylesine meşguldün ki.

Belki gelecek meçhul, mazi acı

Mazinin yağmurları yıktı geleceğin bilinmezliğini

Gelecek artık gökyüzünün karaya çaldığı bir deniz

Uçsuz, bucaksız

Ve sen o denizde kaybolanlardan habersiz

Hırslı ve bir o kadar da umarsız

Çamura bulanmakla öyle meşguldün ki.

Bedenim artık acıya duyarsız

Avuçlarımda can çekişirken güvercinler

Yüreğim dermansız.

Lal olmuş diller kalemi kırdı

Şiirler suskun

Bir elim toprak

Bir elim gözyaşı

Bir yanım düne yakın

Bir yanım yarına uzak

Bir tek umut dalı kalmadı ki gölgesine saklanacak.

Şimdi sen duymadan gidiyorum

Sana yakın kendime uzak

Bilmiyorum mazi affeder mi ?

Yarınlar ağlar mı ?

Umutlar güler mi ?

Toprak,

Bu kadar acıyı temizler mi?