Samimiyet

Şah-mat olmuş gençliğimin

Kayıp yangınları gömülü bu şehirde

Kalmadı hiç birinin mezar taşı bile

Bu şehir

Düşe kalka

Adam etti beni sonunda

Yüreğimi rendeleyerek

İnsanların hangi yüzüne bakacağını şaşırmış gözlerimle

Ah samimiyet!

Sen ne bulunmaz şeymişsin

Meğer her şeyden değerliymişsin

Zümrüd-ü Ankanın kanatlarında

Kaf dağının arkasına çekip gitmişsin

Herkes işine geldiği kadar dost

İşine geldiği kadar sevgili

İşine geldiği kadar akraba

İşine geldiği kadar dindar

İşine geldiği kadar şucu bucuymuş bu şehirde

İmitasyonmuş gözyaşları bile

Günübirlikmiş en beylik aşk sözcükleri

Paran kadar dostun

Yaran kadar düşmanın varmış

Cüzdanının kalınlığı ölçüsünde ‘Sayın'mışsın

Vicdanının inceliği ölçüsünde ‘Muhterem'

Koskoca bir çölmüş bu şehir aslında

Her şey serapmış

Modern binalarında

Virane gönüller yaşarmış

Kibrin ve bencilliğin

Yalnızlığa hapsettiği

Anladım ki

Bu şehirde sana duyulan ihtiyaç nispetinde varmışsın

Ey şehir!

Güvenme şatafatına

Sen koskoca bir yalanmışsın