Sana

Eğilse de başım

Başımdan düşürmediğim tacım

Sana sesleniyorum sana

Yokluğun siyah, ağır bir çadır gibi

Çökmüş üstümüze

Boğuyor bu koca şehri ve içinde beni

Duyuramıyorum sesimi sana

Ağlamak, sızlanmak yok diyorum

Ama ne çare...

Gözlerim uzaklara kilitleniyor

Birbirine değmiyor kirpiklerim

Yağmur sonrası güneşi beklerken

Dolu vurmuş bir başak gibi

Önüme düşüyor başım

Dökülüyor umutlarım

Hayallerim büyürdü seninle

Çiçeklenirdi umutlarımın dalları

Korkutur

Kovardım alıcı kuşları

Yokluğunda şimdi...

Nasılda büyüdüler

Her biri bir dev gibi...

Kırıyorlar umutlarımın dallarını

Gelsen

Ya da gel desen

Aramızdaki o kalın perde

Sökülüp yırtılırdı en kalın yerinden

Gör o zaman yüreğimi sevdiğim

Başım göğe ererken