Sana Anlatacak Hiç Bir Şeyim Yok Artık

ben her güneş doğumuna çırılçıplak bakan adamım

omuzlarımda boynu bükük yağmurlar

gözlerinin yerine bir çift kahve gözlü çocuğu ağlatırım,

bu gece

annem haber bile vermeden ölür

ve sen tam uyuyacağım sıra,

düşürürsün göğsünü baş ucumdan...

yüzümü ay ışığına iliştirmeden son dûamı et

bu şehrin her sokağında

gölgemi kefenleyecek bir imam bulunur elbet

hatrımı soran kadınların elleriyle

okşama saçlarımı

sana anlatacak hiç bir şeyim yok artık

gönlümden giderken,

aklıma gelme zahmet ederek

afedersin,

bütün gülümsemeler birbirine benziyor

her fahişe namusundan asılıyor gecelerin karanlık tarafına

ve sadece yıldızlar tayin ediyor

ağız dolusu küfürlerin istikametini

farkında mısın ?

biz susunca daha bir güzelleşiyoruz

ne sen yalan söylüyorsun

ne ben senden nefret ediyorum

yalnızlığımı geri çeviremezsin

hele bir serçenin kanadından öperek salarsam gökyüzüne

bizim buralar bıraktığın gibi değil artık

ne bahar yeşilin tonunu tutturuyor

ne yağmurlar gözlerinin kahvesini unutturuyor

ne çiçekler açıyor

ne de çiçeklerle sevişen bal arıları var

bil diye söylüyorum,

hâlâ sol işaret parmağımda nikotin sarıları var

ne olur, saçlarını tembihle

ıslak ıslak oynaşarak yalnızlığıma el sürmesin

son kez öldür gözlerimi

ve gülümse

bir sabah uyandığımda,

aşk, tükrük saçarak öksürmesin