Sana Aşkı Sorsam

sana aşkı sorsam

bir kadının gözlerindeki büyüden bahsedebilir

bir dokunuşun bin ölüme bedel olduğunu söyleyebilir

masallardan, destanlardan örnekler verebilir

insanın insana olan sevdasını anlatabilirsin

ama aşkın zamanı geldiğinde gitmek olduğunu bilemezsin

sana savaşı sorsam

geçmişin yıkıntılarını önüme dökebilir

tarih tarih zaferleri ve bozgunları anlatabilirsin

kimileri kazandı, kimileri kaybetti, diyebilirsin

ama hiçbir savaşın kazanının olmadığı bilemezsin

sana akşam kızıllığını sorsam

bana kan rengi güllerden bahsedebilir

romantizm ve kızlar, diyebilir

kızıl gülücüklerden ve mutluluktan dem vurabilirsin

ama o akşam kızıllığının ardındaki geceyi gördüğünü söyleyemezsin

sana hayatı sorsam

nefes almak, mutlu olmak ve eğlenmek diyebilir

tüm eğlenceler için para kazanmaktan

işadamı olmaktan, siyasete atılmaktan

hatta dünyayı değiştirmekten bahsedebilirsin

sadece bir kez sahip olabileceğin hayatı

doya doya yaşayacağını anlatabilirsin

ama o hayatın yaşamaya yetmeyeceğini

asıl olanın sonsuz hayata hazırlanmak olduğunu söyleyemezsin

sana yalnızlığı sorsam

bir şehrin köşesinde, kimsesiz bir sokakta

ya da bir evin odasında, kuytu bir köşede

bir denizin dalgaları üzerinde ya da

ya da bir mağaranın karanlıklarında

elleri şakaklarında düşünceli bir insan resmi çizebilirsin

ama yalnızlığın bir şehrin ortasında

bir mikrofon karşısında şarkılar söylerken

adın, binlerce insanın dudaklarında yankılanırken

baktığın her yerde ve herkeste kendini görüyorken

ruhun çöllerinde bir başına sürgün yemek

herkesin kalbindeyken, hiç kimseyi kalbine koyamamak olduğunu bilemezsin

sana yoksulluğu sorsam

evine ekmek götüremeyen

borçluları kapıyı kesmiş

yarı aç yarı tok yaşamış

bir sokak kenarında yaşamaya hapsedilmiş

saçı sakalına karışmış bir insanın öyküsünü anlatabilir

ya da yoksulluk, ihtiraslarla yanıp tutuşurken yüreği

arzu ve istekleri hep yarım

gözleri hep başkalarının üzerinde kalmış

tatmin olmayan bir insan gibi yaşamak, diyebilirsin

ama gerçek yoksulluk:

şatolarda yaşayıp, tahtlarda oturuyorken

insanlıktan nasibini alamamaktır, diyemezsin

sana seni sorsam

adını ve soyadını hatta soy ağacını sayabilir

annenin ne kadar iyi bir kadın

babanın ne kadar değerli bir insan olduğunu anlatabilir

hayranı olduğun sanatçıları ve sporcuları

dostlarını, arkadaşlarını, sevdalılarını sayabilir

hobilerinden, fobilerinden, hayallerinden, düşlerinden bahsedebilirsin

ama saydığın her şeyin başkalarına ait olduğunu

senin sadece düşmemek için onlara tutunduğunu

ve aslında kimsenin senin olmadığını anlatamaz

tüm gerçekleri ile ne bana ne de kendine

aslında sadece küçük mutluluklarla zamanı öldüren

küçük bir insan olduğunu itiraf edemezsin

sana seni sorduğumda kendini anlatabilseydin

işte o zaman

asıl savaşın insanın kendi ile yaptığı çatışmalar olduğunu

ölümlü olana duyulan sevginin aşk olamayacağını

akşam olunca güneşin hiç batmadığını, karanlıkta kalanın sen olduğunu

hayatın bir oyun ve eğlenceden ibaret olmadığını

yoksulluğun duygularını kaybetmek olduğunu

ve gerçek yalnızlığın insana verilmiş en büyük hediyelerden olduğunu anlardın...

30.VI.10