Sana Bakamazken Ben

Bu şehir kalkıp gelebilir mi sana

Aşkla..

Ya ben ? Ya sen ?

Ben çocuklar gibi oyunlar oynamadım belki

Belki bu yüzden biraz ağır yüreğim

Bir sana özgür

Bir sana esir

Kuş gibi hafif bir sana..

Sen öyle bir şeysin ki

Dokunurum hayallere uçsuz bucaksız

Varlığınla suret bulur arşın soyutlanmış kanatlısı.

Öyle bir şeysin ki sen

En güzel şiirin en güzel dizesi, henüz okumadığım

Ya da yazamadığım bir kitabın aşk dolu satırlarında gizlenen.

Islak yanaklarım yalnız sana kızarırken

Hicap eder allanmış bir elmanın bir yarısı.

Yankılanırken gülüşlerim, sensiz bu odada

Kıskanır mutluluklar simsiyah duvarları..

Kıskanır yakınlar kalbimde büyüyen gözlerini

Ben kıskanırken yakınları, mesafelerin ötesinde...

Ben onlar gibi olamadım belki

Belki bu yüzden kırgınlığı kalbimin, hayata

Ama bir sana mutlu

Bir sana hasret

Dimdik ayakta bir sana..

Öyle bir şeysin ki sen

Yangınlar kül ederken sevgileri, aşkları

Ferahlıktır nefesin yangın yeri ruhuma..

Sen öyle bir şeysin ki

Solsa da gönlümün bütün baharları

Yine tazedir sana derdiğim gülleri ömrümün..

Gitmeler zorlaşırken her gün doğumunda

Kalmalarındır ışığı şehrimin gün batımlarında.

Özlerken gözlerim gözlerini, incilerin arasından süzülen sesini

Kıskanır el olmuş gözler, taş kesilirken, birbirine karışan gülmelerimizi.

Kıskanır eller biz olmuş bedenlerimizi

Kıskanırken sen olmamış suretleri, sana bakamazken ben...