Sana Bakmak

Sana bakmak,

Kendimle kendimi kendimce

Konuşur gibi,

Ağır,içli,

Yorgun bir gölgenin

Sendeleyen umutlarına

Umursuzca basmak.

Sana bakmak,

Gözlerimi dönüp dolaşıp

Sana savuran şu kadere

Bir kere daha inanmak.

O kaderin yollarında

Tozu dumana katarcasına

Uğrunda yılları yollara satarcasına

Yana yakıla,İlle de sana ulaşmak

Sana bakmak,

Sözcüksüz bir şiir,

sessiz bir müzik dinler gibi

dingin,uysal

içimde konuşan hayatı

gözlerinden duymak.

Sana bakmak,

Geçmiş ve gelecek bütün zamanları

Şimdinin ellerine verip

Bir bir yırtmak.

Ve o anda,tek bir anda

Süresi yıllar alan bir ömrü

Hoyratça uğruna harcamak

Sana bakmak,

Hiç bilmediğim bir yeri

İlk defa keşfeder gibi

Telaşla,heyecanla,

Aşkla

Hayatımın en uzun ,en yalnız yolculuğuna

Hazırlanmak...

Sana bakmak,

Girdiğim bütün sokaklardan

Baştan sona adına

Boyanmış çıkmak.

Ruhumu bakışlarına teslim edercesine

Boz bulanık ölümü berrak yüzüne katıp

Hayatımı aklamak.

Sana bakmak,

Bomboş bir tuvale,

Fırçanın kırılgan ellerinden

Rengarenk bir şiir yazmak.

Yazılmış tüm aşk şiirlerini

Yerle bir eden suskunlukta

Ve asi bir güzellikte

Gözlerimle

Tenine dokunmak.

Ruhunun en hassas,

En incinmiş,en ücra köşelerine

okşarcasına değip,

sığınırcasına saklanmak.

Ve o incinen yerlerin

Güvertelerinde sallanan masalları

Kollarımda uyutmak.

Sana bakmak,

patavatsız bir aynanın

o kocaman gözlerinden içeriye giren

cılız bir ışık gibi

korkup kendime kaçarken,

yine sana çarpmak.

Sana bakmak.

Senden,

Eskilerden bir ben bulup,

Yepyeni bir ben yapmak.

Eserimmişcesine yüzünün her bir sayfasına

Tek tek gururla imzamı atmak

Sana bakmak,

Bir dağa,bir ormana,

Bir kuşa

Daha doğmamış bir çocuğa

Hatta bana,

Seni anlatmak.