Sana Dön Demeye Dilim Varmıyor

Gönlümdeki gizli bahçeye ilk kez sen girmiş

Ve ilk kez sen çalmıştın pas tutmuş sevda kapısını

Sen geldin diye bahar gelmişti dallarıma

Ve ilk kez meyveye durmuştu

Aşk nağmeleri vardı bülbüllerde ve şarkılarda

Ben zaten aşkı şarkılardan öğrendim, şarkılarla büyüdüm

Ama şarkılarda ayrılık da varmış

Sen gidince anladım

Şimdi sabah olmaz gecelerin tenhasına düşüp

deva bulmaz dertlerin kıskacında

sensizliğin voltasındayım

Sana dön demeye dilim varmıyor ama

Yalnızlık ne zormuş sen gidince anladım

Biliyor musun yıldızlar eskisi gibi gülümsemiyor artık

Ay küsmüş gönlüme

Güneş bile eskisi gibi değil

Günlerim gecelerimden daha karanlık

Sana dön demeye dilim varmıyor ama

Ne belaymış ayrılık sen gidince anladım

Sana dön demeye dilim varmıyor

gemilerin uğramadığı terk edilmiş liman misali gözlerim

Hala umutla yolcu ettiği o son gemiyi bekliyor

Sana hasretim her dakika büyüse de dön demeye dilim varmıyor

Bu öyle bir yangın ki sönmüyor

Bu öyle bir dert ki beni terk etmiyor

Giderken kapattığın gönül penceremi açmaya elim varmıyor

Gözlerime çektiğin perdeyi yırtmaya gücüm yetmiyor

Böyle yaşamak maralım inan çok zoruma gidiyor

Sana dön demeye dilim varmıyor

Hüzün işgalindeki yüreğimde düşmeyen tek kale

İçimde kalan son umut

Yaşama bağlayan tek sebepsin

Yokluğun dalga dalga vururken yüreğimin kıyılarına

Vurulurken tertemiz umutlarım namert pusularda

Önce unutmak vardı o masmavi gözlerini

Sonra alıp da başımı gitmek vardı uzaklara

Unutmak vardı da ben mi unutmadım

Çekip gitmek kolaydı da ben mi gitmedim

Öyle özledim ki bir tanem sana dön demeye dilim varmıyor