Sandal

hayat denen kuvvetli fırtınada

dalgalarla boğuşan küçük bir sandaldı ruhum.

sen sığındığım liman oldun.

umutsuz yarınlarıma umut

karamsar ruhuma neşe oldun.

öyle yüceydi ki sana olan sevgim,

seni kimselere benzetemedim.

mükemmelimdim benim,

herşeydin, hayattın,

yaşamaktın.

adam gibi adamdın benim gözümde.

sonra sen kaldırdın gözümdeki perdeyi

acımasızca gösterdin gerçekleri.

ya ben çok aptaldım,

deliydim.

ya da sen çok iyi oyuncuydun.

bezgin ruhum çok darbeler yedi bu hayatta

ama hiç biri senin kadar koymadı

yaralı ruhuma.

boşuna büyütmüşüm seni gözümde

meğer büyük olan yüce olan sen değil benmişim.

benim sevgim benim kalbimmiş.

öyle bir hançer sapladın ki ruhuma

öldüm.

kalbime vurdum kilidi

anahtarı da attım

uçsuz bucaksız uçurumlara.

ve yemin ettim kendime

bir daha sevmek haram olsun bana...