Şans Yaver ve Kedi

iki de bir ellerini başının arasına alıp

olan biteni daha da kronikleştiriyordu

hep aynı çıktının son muhabiriydin ya cambaz

ve deniz önlerinde gazete satar gibi

şans yaver ve kedi

üçü bir arada akşamın bir şeyler dinlettiğine inanıyordun

annesi olmayanlar için ısmarlanmış ilk gece değildi bu

başka birileri sevgiden doymuş kanatlarına

bulutlardan tiksinecek kadar çok süt sağmışlardı

onun için bütün gece çaresizliklerden yapılmış gemilerine

gök yüzü çatlayıncaya kadar ağlamışlardı

bir şeyler anlatmak birilerine çare olacakmış gibi

ertelemelerle karşı dağın eteklerine düşünce

sevgililer çıka geldi ağaçların dallarına yeşiller karıştırıp

bu ilk buluşmamız mıydı bilmiyorum

hayalimin ödlek panayırında yıkanan

sıkıca sarılmış serçeler görüyordum

o an başıma vurup kaçsalar kargalar kara basacaklar

ince telli sazına mukayese bir tef takıp

beni oynatacaklar

ama aldanmadım başımın üstünde duran gölgeye

lenf bezleri yeni şişmiş bir çocuğun ilk sızı gibi

boşluklara karışıp kaçmak istiyordum

her şeyin yolunda gittiğine dair iyi sinyaller aldım

konuştuk boğuluncaya kadar

ve karnımızda kahkahalar azalıncaya kadar

steril niyetli mikroplar gibi dertleştik

ateş olsam yakmayacak tım

su olsam içilmez pisliğin biri olurdum belki

kurnanın tıkanmış namlusunda her şey o kadar çabuk

ve acımasız geçiyordu ki

son satırlarını dehşetin içine savurdu

bir birine çarparak geçen kelimelerden başka

yüzünü düşürdüğü bir suya yalvardı

kendisi çıkıp gelse o kadar ağlamayacaktı

benzer ya her şey bir birine son kıyaslarda

isteseler de o kadar kalmayacaktı.