Sardunyalar Ağlıyor Yokluğunda

Eski bir akşamüstüsün gözümün ufkunda

Yorgun bir düşün artığısın sen dudağımda

Sinsi korkular sarıyor sensizken gövdemi

Nefessiz düşünüşlerin sınırısın hududumda

Aşikâr bir omuz olsam ben şimdi kendime

İrinli bir göğüsten içsem aşkın iksirini

Kendi feryadımın mecnunu olsam dağlarda

Ayrılığın tunç kapılarından sana gelsem

Mor sardunyalar yetiştirdim sana bahçemde

Sabırsız bir yolculuk düşü var yüreğimde

Aşka sığınıyorum ben öfkelerime yenilince

Adını haykırarak titremek son nefeste

Bu şehir senden her saniye gittiğim yer

Ebedi bir bekleyişin en mağrur şahidi

Hangi uçurum alır ki beni huzuruna

Hangi baharda uzanırım dizlerine

Sensiz milyonlarca hücreyim nedensiz

Say ki, karanlık bir dehlizdeyim nefessiz

Söküldü tırnaklarım çığlıklarım kifayetsiz

Kirpiğimdeki deli seğirmesin nedensiz

Yıllardır aynada mutsuz yüzüm kendime

Kokun için çağlar aşan bir düş gezginiyim

Asırlardır çürük köprüler bıraktım geride

Mahrem bir çığlığın prangalı delisiyim

Dokun gönlümün yaylarına aşk çınlasın

Eskitilmemiş yarınlarda anlar bizi sarsın

İzi silinmiş mevsimler biriktirdim sana

An aşkı yazsın takvimlerin yapraklarına