Sarhoşum

yavaş yavaş oluyor kafam,

dalgalar kıyıda çekerken taşları

yavaş yavaş akıyor zaman

dökülürken gözümün yaşlari

acıya basıyor bam telim

karanlığa doğarken günüm

ben miyim bilemedim geçen

zorunluluğa bağlandı atım

gündüzüm geçerken geceye

aydınlıkta kendimi bulamadım

hezimetler arasında yaşadığım

kimsesizlik hissinin yansıması

içtiğim neydi bilemedim

kafam bi milyon olmuş kargaşada

göbek bağım yeni düşmüş toprağa

insanlığım yok oluşlarda

çırpınırken kayboldu umutlarım

hasta düştü nefsim

söylediğim kelimeler manasız

söylediğim hicaz makamı hayatın

ikimizin yok oluşu dünyada

denize fırlatırken çakılları

gözümden süzülen yaş benim

kayıtsı kalan vicdansız kim cümlelerimde

kendini bilen bilmezden gelirken

titrer bedenim

soğuk kaya üşüttü biraz

açığa demirleyen gemilerin ışığı yansırken

ben kıyıda kayıplardayım

üzgünüm biraz ürkek biraz çekingen

biraz sarhoş biraz mayhoş

biraz sensizim

kimsesiz değilim ama

sen olmasanda gölgem

oda olmasa meyim var içtiğim

kimsesiz değilim ben

haykıramasamda

yine de sensizim