Sarı Ağa

Bir mavi sabah, bir mavi denizdi

Bu mavilikle sevişen bir yelkenliydi

Uzunlardan uzun dört direği

Aştığı yollar kadar iple bağlıydı

Yorgun levendlerin gözleri karada

Kaptan-ı Deryâ'nın ise fermandaydı

Bilinmeyen kıyılar, diyârlar

Rulolarca büyük haritadaydı

Ambarlardan yükselen baharat kokusu

Kürek mahkûmlarının meşûm uğultusu

Sandıklarca dolmuş taşmıştı

Uzak illerin altından buluntusu

Büyük hazine ile dönerken Dersaâdet'e

Yeterdi bu nâm varana dek kıyâmete

Bir umuttu Kaptan Paşa için

Olmak vezir Hünkâr-ı Azâmet'e

Herkesin içinde hülyâlar kabarmışken

Ve levendler şaraplara dadanmışken

Küreklere asılan yorgun kollar

Çoktan insâniyeti kaybetmişken

Esirler arasında bir esir hâlâ dayanmaktaydı

Onca kırbaca aldırmadan kın gibi susmaktaydı

Derisinden fırlamış gibi zifirî saçları

Kapkara yüzünü zırh gibi kaplamaktaydı

Bir çift çekik gözünde bir ışıltı vardı

Hayattan çok ölümü hatırlatırdı

Yuvarlak yüzü, sarı soluk teni

Bu yeni ülke için pek yaban kalırdı

O'nu bulduklarında bir kasabadaydı

Közden bir oyuğun tam ağzındaydı

Elinde köpek başı büyüklüğünde bir çekiç

Önündeki örse doğru savurmaktaydı

Neden sonra yağma edildi isimsiz kasaba

Tutuldu işe yarayan ne kadar adam varsa

Vuruldu hepsine cehennem işi prangalar

Kimi koşuldu yük taşımaya, kimi oldu forsa

Sarı soluk benizli bu sessiz hayâlet de vardı

"Böylesine güçlü kuvvetli adamdır" diye almışlardı

Yoksa demirciliği işe yaramazdı koca yelkenlide

Kürek çeken güçlü ellere daha fazla muhtaçlardı

Ve bir sabah ansızın çekik gözleri açılmıştı

Gökyüzü dirseklerini kubbelere dayamıştı

Bin minâreden okunan bir ezân ile

Sanki kâinatın sesi semâda yankılanmıştı

İstanbul,

Konstantiniyye,

Bir şehir değil, başlıbaşına bir ülke...

Taşlar un ufak kalır mâzisi önünde

Surlar birer perde gibidir Boğaz'ın camlarında

Ermişleri, ölmüşleri, görmüşleri, bilmişleri

Bir sırlar tarihini yazar mezar taşlarında

İşte böyle bir dünyaya attı adımlarını usulca

Bilinmeyen bir âlemin kapıları O'na açılınca

Bambaşka kokular, bambaşka sesler, bambaşka yüzler

Bekliyormuş kendisini yıllar yılı denizleri aşınca

Satıldı köle diye bir köle tüccarına yirmi akçeye

Süründü sersefil köle pazarında bir zaman böyle

Güçlü kollarını, sıkılmış dişlerini gösteriyordu

O'nu bu sefâletten bir müşteri kurtarsın diye

Ve sur içine doğru itti kader bu sarı benizli divâneyi

Kendisine meslek diye seçtirdi demir döğmeyi

Kılıç yonttu, pala yaptı tanrıların teninden

Vurdukça demire unuttu kiraz kokan sevgiliyi

Bir gün geldi ve demire başka türlü su verdi

Başka türlü döğdü ve başka türlü eğdi

Ustası şaşkın izlerken sarı benizli divâneyi

Yepyeni bir kılıç bu divânenin elinden çıkıverdi

Kuş gibi hafif, ustura gibi keskin, ok gibi hızlı

Ne yatağan gibi hantal, ne kılıç gibi nazlı

Şeytan icâdı da değil tüfeng gibi

Yine de bir mahâreti, bir sırrı saklı

Bu kılıç ile dolaşır oldu Konstantiniyye sokaklarında

Eh tabii, nâmı da salınır oldu ahâli toplantılarında

Hele hele anlata anlata bitiremediler hiç

Kılıç ne yer etti herkesin rûyalarında!

Ve olan oldu günün birinde kaçınılmaz olarak

Babalandı bir külhânbeyi söylenceye dayanamayarak

"Benim palam üstüne pala, nâmım üstüne nâm yoktur!"

Vardı sarı benizli divânenin yurduna böyle bağırarak

Çâresiz, kapıya dayanmıştı artık belâ bir kere

Kılıcı ile sokağa seğirtti sarı benizli divâne

Nâm kavgası için gelen dağ gibi külhânbeyi

Toplanan kalabalığı savuşturdu öteye beriye

Başladı çok geçmeden çeliklerin haşin mücâdelesi

Ama beklenenden kısa oldu kapışmanın zemânesi

Bir garip savruluş ve bir garip vuruş ile bitti

Düştü ayrı yanlara külhânbeyinin bölünmüş gövdesi

Bu dehşetli sona tanık oldu onlarca çoluk çocuk

Taştı gitti efsânesi tanımayarak ne köy ne bucak

Vardı devletlûların katına kadar nâmı divânenin

Merâk ettiler, bu garipten nasıl cengâver olacak?

Divânenin yanına Sultan fermânı ile vardılar

İrâde-i şahâneyi usûlünce kendisine anlattılar

Hünkâr ister ki, bir cenk eylesin gözü önünde

Görsün, ne menem cengâvermiş bu silâhtar

Fermân demek, farz demek -hâşâ huzurdan-

Böylece cenk meydanına çıkıverdi bir öğlen

Karşısına koydukları iki adam boyunda yeniçeri

Fırlamıştı sanki en şeytânî bir kâbustan

İnsan kellesi kadar avuçları ayı pençesi gibiydi

Belindeki yatağanı ejderhaların dişinden sivriydi

Endâmı dağlara bedeldi devâsâ yeniçerinin

Kollarını savurunca sanki bir yel değirmeniydi

Çıkardı eğri kılıcını ve çapraz tuttu başının üstünde

Bacakları yarım açıktı saldıracakmışçasına râkibe

Gözleri mıh gibi çakılmıştı ve donmuştu âdetâ

Sandılar, zaman kılıcının ucunda dans eden bir ucûbe

Yeniçeri savura savura yatağınını koştu âniden

Haykırışını duymuşlardır tâ Âcem ülkesinden

Öyle bir dehşetle hücûm etmişti ki divâneye

Hünkâr dahi zıplayıverdi telâşından yerinden

Ama hazırdı divâne her türlü râkip hamlesine

Yeniçeri iyice yaklaşınca döndü bir kez çevresinde

Kaldırdığı kılıcını birden yere doğru vurdu

Ve sonra âniden kaldırdı yeniçerinin böğrüne

O kadar hızlı olmuştu ki her şey o ânda

Kimse ne olduğunu anlayamadı en başta

Yeniçeri bu hamle ile boşa savurmuştu yatağanı

Üstelik akmış kan görülüyordu yerdeki talaşta

Herkesin hayreti dinince anlaşıldı işin gerçeği

Divâne tek hamle ile çizmişti yeniçerinin sîneyi

İstese alırdı canını bu gulyabanînin oracıkta

Kanlı bitirmek istememişti bu zâhirî mücâdeleyi

Bir kat daha takdir ve hayranlık uyandırdı böylece

Hemen deftere tasdik olundu Hünkâr'ın emrince

Artık Ordu-yi Hümâyun'un bir neferi olmuştu

Kısa sürede pek sevildi bütün asker tâifesince

Bundan sonra ömrü cephelerde kılıç sallamakla geçti

Vurduğu her kılıç O'na daha büyük nâm getirdi

Hatta vâki olunur gâvur illerinde bile tanındığı

Denilir ki, Devlet-i Osmanî'nin en ünlü neferiydi

Artık ismi de değişmişti bu sarı benizli divânenin

Unutmuştu O da kendisine verdiği ismi ülkesinin

Bir demirciden bir cengâver doğmuştu yaban illerde

Mutlu bir esiriydi bundan böyle kendi kaderinin

Nâmı "Sarı Ağa" diye anılır olmuştu diyarlarda

Yeniçeriler hûşû ile andılar nâmını ortalarda

Başlıbaşına bir efsâne oldu gündengüne bu garip

Cengâverlerin ağası sayıldı yedi iklimde, üç kıtada

Rivâyet o ki, yaşamış onlarca ve onlarca sene Sarı Ağa

Sanılmasın, buna şâhit olanların uydurduğu bir mübalağa

Ne tahtların ve ne fermânların yittiğini görmüş ömrünce

Sonunda yorulmuş ve çekilmiş yalnız hâlde bir dağa

Sonrası meçhul, sonrası gayb, sonrası karanlık

Ülkesine mi gitti? Gayba mı karıştı? Tam masallık...

Bir rivâyete göre kuytularda yaşarmış hâlâ

Kabul etmezmiş bu cengâveri hiç bir mezarlık

Uzaklardan uzak bir diyardan peydâ oldu bu divâne

Hâtıralardan silindi herkes gibi zaman geçince

Nankördür âdemoğlu tâ babası Âdem'den beridir

Sarı Ağa gibi niceleri unutuldu elden ayaktan düşünce