Sarı Gülüşlerimin Mor Işıklı Meyhanesi...(1)

// Sarı gülüşlerimin mor ışıklı meyhanesinde rastladım bir çift göze...//

Akşamüstü uğradım Veysel'in yerine,

İçeride efkâr tavan yapmış

Her köşede yalnızlığa kaldırılan kadehler

Sahte gülüşlerin yankılandığı boş gözler

Ve birde acı acı hazırlanmış mezeler...

Masamda bir duble rakı dilimde yalnızlık şarkıları

Gözlerim kapalı geleceği düşlerken

Bir yandan da ümitlerimle kadeh tokuşturuyordum...

İşte o an açtım gözleri ve karşımda bir çift serçe ürkekliği belirdi...

Yüreğimin orta yerine bir hançer saplandı ki sorma usta

Yerinden çıkacak sandım kalbim...

İşte o an dünya siliniverdi

Acılar rafta yerini aldı

Şimdi dedim kendime şimdi bela olsa kaç yazar aşk

Bela olsa ne fayda !!!

Uzunca bakıverdim ürkek gözlerine

İçtim içtikçe derine çektim nefesimi

Kayboldu derinliğinde gözlerimin

İçim titredi sonra,

Yavaşça adın nedir? Dedim...

Sokuldu yanıma bir ceylan edasıyla

Naz dedi... Ahu naz...

Ahu bir çöl ahusu

Naz nazenin işvesinde bir ceylan...

İşte o an kopardım dizginlerini kalbimin

Yeni bir sevda araladı beynimi

Gözleri bir ahuydu ışık sızdı içeri

Her zerrede kendimden alan bir zeytin tanesiydi...

Hikâyeyi yazmaya başladı kader...

Bir oyun daha oynamalıydı Şahin'e

Şahin bakışlı yiğit sokak şairine...

Hikâye henüz başlamamıştı daha

Günler geçti âşık oldu şahin ahusuna nazına

Nerden bilirdi ne geçmiş sığdırmış gencecik yaşına Ahu naz

Ama öğrenecekti ve acısıyla bir kez daha yüzleşecekti şair...

Belki bir yaşam olacaktı acısıyla

Şiirlerine yoldaş...

Ya da o yaşam sürükleyecekti hikâyesine bilmeden...

Acı umudu

Umut belayı

Belada aşkı kovalayacaktı kim bilir kim bilebilir...

Devamı gelecek...