Sarı'nın Şiiri

Sonbahar ince bir sızı ile kavuşur

Kanayan şehrime

Sonbahar, sonu gelmeyen bir türkü ezgisinde

Söylenir durur.

Sarının yüzüne dönüşmesinde,

Tüm yansımaların inadına

Çıplak bir gerçeksin

Ve bazen acıtan

Ve bazen sancıtan.

Yürü merdivenlerini cehennemin

Sür günahlarını sarının iklimine

Biliyorum bir yer var ta şuramda

Sonbaharı bölüşmek için

Solgun imtiyazsız akşamlardan ayırdığım

Biliyorsun sarıdır ruhundaki çocuk

Sarıdır sorgularken yüreğimi

Verdiğin cezalar.

Sustukça sararıyor dilimdeki kurşun bukağı

Duvarlar gibi acımasız

Ve serin duvarlar gibi yani

En aşağılık iklimlerden kopararak kokunu

Sen sarının toprak tenli çocuğu

Uzaklaştık yokluğuna memleket dediğim sevgili

Sarı sarı özlüyorum seni

Yasaklı kavuşmaların

Ölümün rengini aksedişinde...