Şarkısızlığa İsyan

şarkısızlığa isyan uykumsun

tatlı mı tatlı yalnızlık öyküm

yağmurlu mu yağmurlu

bir sonbahar sabahının

öğlene bir an evvel ulaşmak isteği...

korkularıma dışarıyı yasaklayan

şarkısızlığa isyan ufkum

seyreylerim sokak sokak bestelenişini

hayallerimde üstümü örter

dünyaya doğuş amacın...

aşk dolu yıllarımı sensiz geçirdim

eyvah ki yaşadığımı zannederek

yağmur gözyaşlarımı gizlemiyor bugün

çünkü aklımda sen varsın

havayı soluyuşumda çıkıp gelişin

kar gibi yağışın sokaklarıma

caddelerde senin kalabalığın

sırtları terli çocuklar seviyorum

sana koştuğumu anımsıyorum

kafamı nereye çevirsem gidişin...

ilk akşam kuşları dönüyor başımda

yokluğunu unutmadığımı anımsıyorum

gömülüyorum sararmış yapraklar gibi

seni sevdiğim için mecbur olduğum

kendi güzüme...

birleşseydi göz kırpışlarımızın aşka ahengi

hiçbir kent çocukluğuna dönememeye ağlamazdı

içinde oluştuğumuz bu yoksul uçurum

ölmeyi istemenin masumluğunu öne sürerek

serin bir rüzgarla almazdı ömrümüzü

gece şarkılarının sararmış yoksulluğunda...