Sarmaşık

Hayat öyle sorulu

Sorgulu ki

Kaçıp kurtulacağımız

Hiçbir kuytu kalmadı

Sığınalım

Demli çayın

Tadı kalmamış

Odun sobası bile

Isıtmıyor

Umut bizi bırakma

Kalemin

Ne zaman büyüdüğünü

Görmediğimiz

Sarmaşıklar gibi

Tutunacak yerler arıyor

Beni bile hiç sayarak

Ben insan değil miyim?

Ben insan değil miyim ?

Ne zaman bakacağım

Gökyüzüne

Boş gözlerle

Ayaklarımı uzatıp

Uçurumlar çekiyor beni

Uçurumun dibindeki

Çiçekler

Kaçıp kurtulup

Paramparça olmak

Sevgisizliği kucağıma alıp

Bu bir cinnet değil

Yükü çok geliyor

Dünyanın.

Utanıyorum sonra

Bu düşüncemden

Isırgan otu bile olsam

Buralar benim yerim

Uçurumlar değil

İçim gidiyor bir an

Çok uzaklardan gelen

Bir özlem yansıması

-Halam bana ,imam bayındı pişirsin

-Haydi gidelim baba

Diyen bir çocuk sesi

Melez bir çocuk sesi

Kapkara gözleri ışık saçan

O zaman anlıyorum ki

Bu dünya hepimizin

Dünyanın öbür ucundan

Gelen yansımayla.

Sarmaşıklar

Sarılın bana

Daha çok

Sevgiyle sularız

Köklerinizi

Nefret havasını alsın

Yaşamak güzel

Dünya güzel

Yeter ki

Umut bizi terk etme...