Sarmaşık

Sen her dem acı çiçektin

vuslatın buz mavisinde tere bularken şafağın çiylerini

karıncalar kaçışınca poyraz kadranlardan

masaldık biz

öznesi biz

anlatılan

hep loş odalarda soyunduk aynaya

bu yüzden esmerdi tenimiz işte bu yüzden kavruk

karantina soğukluğunda üşürdük

duvarları derbest edilmiş sofalarda imlaydık inci tanesi büyüklüğüne

alınlara yazıldık

sen her dem acı çiçektin

bozkırlara kümelenen ayazlar göbeğinde

öbek öbek üşüdük

bir akşam loşluğunda dönüyorduk yıldıza

bu yüzden titrekti alevimiz

güzel değildi sevmelerimiz bu yüzden

zehirli sarmaşık misali...