Şart Kipinde Yüklem İnfazları

-I-

kendi mezarımı kazıp

beni oraya itmeni isteyeceğim güne kadar

(gel...)

lanetlenmiş bir kirse şimdi bu kimsesiz hece

temizlenmek için neşter uçlu kalemlerin günahına mecbursa

ve mahcupsa, ve mahzunsa, ve hâlâ çocuksa

ve riyakar fısıltıların gölgesinde, katiline tutukluysa

son şiirine, son kelime bile olsa

yazma.

gözlerini kapattığın fala yol çıksa bile bu oyunda

sakın kırk yıllık hatrını hiçe sayma,gözlerimdeki kahvenin

ömrümü kimsesizliğe, ömrümü gelmeyişine

ömrümü ölümüne benzetme

gitme.

hiçbir satırı boş bırakılmadan

tamamlanmış bir defterse şimdi hayat

ve ilmek atlanmadan

istisnasız örülmüşse hüzün duvarları şiirime

üstüne üstlük

klostrofobi hastası bir kelimeysem ben

kapalı parantezlerin içinde

beni öznesiz, beni yüklemsiz, beni anlamsız

beni sensiz bırakma.

kızıl rüyalara özeniyorsa bile şimdi gözlerin

ve karanlığa yelteniyorsan, en sessiz aydınlığınla

herşeye rağmen

ağzından çıkacak tek sese müptelaysa hâlâ içimdeki koro

ve son beste, ve son nota

sakın susma.

-II-

(neden gelmedin ki...)

benim yüzüm, geçmişine vesaire olursa diyedir belki

bu kabus geçitli gecelerim...

ya da bir başkasına alışırsa diyedir belki gözlerin

herşeye rağmen, yaşarsa özlemin yastığımda

böyle gizli, böyle garip

böyle, bütün şehir uyuduktan sonra

ve sen, uzakta bir yerde aşkı oyun sanıp da

başkasının hayaline uayanırsan birgün

uyanırsan birgün bensiz bir uzakta, bir başka rüyaya

ellerimin sana olan sadakatini unutma

beni hiç unutma.

-III-

(gelseydin, yıldızlarla konuşmaya yeniden alışacaktı içim

sen gelseydin, biz hep çocuk kalacaktık...)