Satırların Sonunda Güneş Doğar Yalnızlığa

kapatmış hayata dair ne varsa

kapıları, telefonları, saatleri...

bir tek kendisi

bir de penceresi

-perdeleri yok-

akıtmış içinden biçimsiz zehirleri

öyle bir anda ki

güneşin şafağı çizdiği

şafağın günle seviştiği

günlerin saatler doğurduğu

saatlerden yalnızlık soğurduğu

yalnızlıktan kendini unuttuğu

bir anda.

-satırların sonunda-

güneş doğar yalnızlığa...

-açılır tüm kapılar-