Savaşla Kendi Kendini Yiyen Kapitalizm

Köpek havlamaları geliyordu uzak bahçelerden

Koyu karanlığı bölen sarı kıvılcımın ardından sağır edercesine gürleyen bir top sesi

Yıkılan duvarlardan fırlayan taş demir ağaç parçaları

Sanki ay düştü gökten yüzü asıldı

Yüreklerimize oturdu düşen parçalar yaktı içimizi

Bin bir emekle var ettiğimiz yokluk günlerimizde

Sirenler çalınıyor sinir tellerimizi gerercesine

Bir bebeğin ağlama sesleri bozuyor sessizliği

Yaralı bacakları kan kaybederken inleyen anasının göğsünü yokluyor yumuk elleri ile

Aç karnı

Ne olduğunu bilemediği bir korku ile emmek istiyor kendisine ait memesinden

Biraz ileride yaşlı bir kadının inlemeleri

Sustu köpek sesleri

Sustu kadın çocuk bebek haykırışları

Fark edilmek istemezcesine devriye ekibine

Sustu yıldızlar gökte ay sustu

Ortalığı sardı bir toz bulutu

Biraz ileride nazlı harlayan bir tutam alevin dumanına karışan

Yiyordu kapitalizm kendi kendisini

Yıkılsın her şey yeniden yapılsın

Ölen ölsün sağ kalanlar yaralı sakat dermansız

Para gerek kapitaliste

Savaşlar kimin için sandıydınız

Niçin

Boşuna dememiş Ulu Önderimiz

“Savaş zaruri ve hayati olmalıdır. Milletin hayatı tehlikeye maruz kalmadıkça savaş bir cinayettir.”