Savaşta Solgun Bir Çiçek

Küçücüktüm tohumdum

Bir bulutun gözyaşıyla

Hayatın iplerine tutundum.

Yüreğimiz bir kelebekti

Baharı yaşıyorduk sevinçle

Bir kırlangıç ömrü gibi kısa sürdü

Gözlerimizde açan umut gülü

Tanklar yürüyor, füzeler uçuyordu

Nefret galip gelmişti sevgiye

Karanlık bulutlar çökmüştü

Öfkeli insan yüzlerine

Beyza gözlerimi kapattı

O kadife gibi ellerinde merhameti hissettim.

Parmaklarının arasından yol buldu gözlerim

Bir duvarın kenarına sinmiş

Korku dolu bakışlarıyla bir çocuğa

Adı ne olsun siz söyleyin

Filistinli, İsrailli, Iraklı, Amerikalı

Rengini de siz boyayın,

Siyah, beyaz, kızıl, sarı

Ne derseniz, kim derseniz deyin

Rengini nasıl boyarsanız boyayın

O yalnızca bir çocuktu

Küçücüktü ve masumdu

Her geçen gün bir yıldızı sönüyordu

Hayata dair umutları ve sevgileri de

?Annem? dedim gözlerimi kapadım.

Ama bir şey olmadı

Şaşırdı hem Beyza hem de melek kardeşim

Ben ise

Kanadı kırılmış yavru bir serçe

Düştüm Beyza'nın sırtından yere

Çocuğun ayaklarının yanındaydım

Korkuyordum ama birden utandım

İnsanlığın sürgün edildiği

Sevgilerin müzelerde sergilendiği

Umutların evlerin çatılarında yıkıldığı

Bir şehrin çocuğunun yanındaydım

Korkuyordum

Utandım

Eline aldı beni kokladı

?Özür diliyorum kardeşim? dedim.

?Barışı kurşunlayan canilerin adına?

Savaşların barışacağı bir dünyayı

Çocukların güldüğü bir rüyayı

Hayallerimizin en büyüğü olarak

Saklayarak kalbimizde

?Elveda? deyip hüzün çiçeklerine

Yeni serüvenlere yol aldık.