Savaştayım

Kim bilir;

Belki uykudan uyanmaktır umut,

Gece trenlerinin soğuk ve korkulu saatlerinde.

Yeşermek başka şey,

Baharsız mevsimlerinde bu çağın.

Unutmak kara yazgıları, umut

Unutmak ne varsa, yüzleşmek her biriyle...

Bir çok sözüm var hayata karşı

Bir tek yüzüm

Uçururum göğde şiirlerimi

İaşe temini; cebimdeki kimliğim

Bağrımda yaralar büyütürüm

Savaştayım kırk yıldır,

Ricat nedir bilmedim

Savaştayım çünkü

Aşka ve inanışa sözüm var

Bu yürek koşuşturuyor beni

Sarp kayalardan aşırarak.

Saçlarım gövdeme ağır gelişinden mi döküldü,

Yoksa ruhumu sarsan buhrandan mı?

Can çekişiyor gözümdeki titrek fer,

Gök sayıklıyor akşamüstü kızıllığına

Kan kırmızısı sözlerimi.

Savaştayım; arafta

Resmini mintanımın sol cebinde

Yüreğimmiş gibi taşıyorum çok zamandır,

Böyle bir dünyanın tam orta yerinde,

Kaydırarak yıldızları gökten

Senli gecelerime yansıyarak mazilerden

Ne denli bir muhabbet yakalıyorsam

Düşürüyorum sesini

Hep seni zonklayan şiirimi

Yitiriyor dünya azar azar beni

SEN DOĞUYORSUN

Ben yitiyorum!

Çoğul bir tebessümle yankılanıyorum

Ağıtlar ortasında bir başıma.

İşte güvercin, kanadı kırık

Bilinmeyenin çaresizliği

Bilinenin kaldırılamaz yükü

Eğiyor bakışlarımızı, kırıyor umutlarımızı yeniden.

Savaştayım, arafta;

Başımız yine de dik

Üşüşmüşüz can evine

Raptolunmuşuz dünya rengine.

Beni sensizlik değil yanıltan

Kayıp giden bir sürüngenin korkusu değil

Saat hep ileriyi gösteriyor

İlerisi bizim bilemediğimiz

Kimin galip geleceği

Kimin yenik düşeceği

Umrumuzun kıyısından geçmiyor.

Kim bilir diyorum,

Kim bilir bizim yangınımızı?

Ey içimiz:

Düşmanımız değil bizi bize vuruşturan

Aynalar değil çehremizi oluşturan

Kabahat namluda değil

Onu bize doğrultan kahpelik

Koynumuzda uyuyan..

Umut diyorum, yine de umut

Bırak hep karanlık kalsın göğümüz

Kanadı kırıksa da uçsun güvercin

Sessizlikten irkildiğimiz

Korkulardan çok,

Ah o geçip gidenler;

Yüreğimizi ezip de geçenler,

Oysa biz bizi bilirdik

Ağlıyorken dirildik, yanarken kavi ve keskindik,

Bizi var edenden başka neyedir bu seferlik?

Neydi doğrultan bizi

Neydi parlayan alınlarımızdan

Kalleş bir sabahın kuytusunda

Yitirerek dinginliğimizi

Hiç yoktan övünülecek

Kahramanlıklara mı sığındık?

Oysa neydi bizi bizden üste koyan,

Göğün maviliklerini sıyıran ömrümüzden,

Sancımıza yenilerimi ilikleyip

Ceset ceset sıyıran bizi tenimizden...

Durdurabildiniz mi devinimini bu dünyanın?

Oysa hep dönüşüp durdu bizim sandığımız,

Sığındığımız aynadaki o kirli yüz,

Satırlarımız doğurmalıydı umudu

Ölmek üzere olan.

Artık kanlı gölgeler işlendi adımlarımıza

Zanlıyız, zamanın katline ortak,

Zanlıyız, meyveyi hamken koparan yine bizdik,

Dürdük defterimizi

Tükettik günlerimizi..

Savaştayım, arafta;

Şimdi şiirler mi kof

Sevmelerimiz mi bir tarafta

Düşerken gözlerden bir damla yaş.

İçtiğim mey mi

Şairliğim mi etti beni ayyaş?

Ey içim, içimiz:

Gel kurtar beni bu araftan

Çıkmalıyız bu amansız savaştan,

Ne yöndesin döneyim

Çağır beni yine o taraftan!