Sayıklamalar / 1

- Hipotez -

Korkma,

korktuğun her şey

bir solukluk ömürde,

dünya denen nimetin

altın tepsi içinde sunduğu nazireyken.

ve her gece gördüğün

sonu mutsuz rüyalar,

avuç avuç boşalmış sağanaklardan öte;

nehre ulaşamadan

kirlenmiş bir dereyken.

üstelik bilinmezi

süsleyen karanlığı

bir kez olsun görmeyen

bütün kelebeklerin

günü selamlayışı

yalnızca bir kereyken!

Korkma,

kamer semayı

sessizce terk ederken

ve dağların ardında öksüz kalmış yıldızlar

birer birer sönerken,

sabahı kucaklayan gün doğmak üzeredir.

çünkü yürek,

ne kadar kırılırsa kırılsın

yıldızlara ne kadar darılırsa darılsın

gelirken yürüdüğü yollar hala sımsıcak

gidiş yolu aydınlık

ve hala yekparedir.

Yani,

bunca korkunun, günü birlik düşlerin

kırılmış hayallerin

ve tüm öykünüşlerin

izlediği güzergah,

bitti dediğin yerden;

başladığın yeredir.

Kırılma,

kırılmanın kırılma noktasında,

vakitsiz gitmeleri çeyrek geçerken saat.

yok kabul et bir vakit duyduğun tüm sözleri.

çünkü gün dönümünde,

tutulsaydı her vaat;

özlemek suç olurdu

kavuşmaksa rivayet.

ve şayet,

kimliğine el konmuş

mülteci bir aşıktan geliyorsa şikayet;

faili bilinmeyen ve mağduru belirsiz

aşk olurdu cinayet!

Demek ki,

aydınlıkta kararan tek ütopya

bir düşün, karanlığa

yansıyan gölgesiymiş.

Demek ki,

bir hayıra bağlanmayan tek rüya

kuşatılmış bir ömrün

kalp denen bölgesiymiş.

Demek ki,

yalın ayak yürüyen mutsuz hülya

terk edilmiş düşlerin

sevda diyen sesiymiş.

Demek ki,

mutsuzluğa mahkum edilen dünya

şeytanın yeryüzüne

üflenen nefesiymiş.....

01.10.2006

Beylikdüzü