Sayıklamalar...

Geceyi koynuma alıp

Çarşafımda titreyen yalnızlığın üzerine gövdemi atarken,

Ağlıyor hayallerim baykuşların sesinde.

Göz perdelerimde titreyen ateş parçaları,

Kibriyle diretiyor buzullaşan düşlerime.

Karanlıktan içeri sızıp

Rüzgâr dolanırken parmak uçlarıma,

Ah! Beş harfine secde ettiğim kadın...

Fakir imgelerim kuruyor, avuçlarımda

?Oysa sanaydı sakladıklarım... Sayıklamalarım-

Çocukluğumun karanlığa çırpınması artık boşa

İnanç filikalarım yüreğimi saran okyanusların kıyısına çarptıkça,

Sıyrılıyor düşüncelerim

Tüm dinlerden arınarak,

Utanarak...

Bilir misin?

İlahi yakarışlarla el uzatırdım

Her defasın da ? s a n a -

Sözcüklerin dilini kopartıp

Sızısını içime kanserli tohum gibi düşürürken,

Dört duvar tabuttu, çiviledin gözyaşlarınla.

Ve...

Gasp edilmiş gençliğim,

Ayak izlerini bıraktığın kum tanelerinden kurtarmaya çalıştıkça,

Tabanlarında ezildim.

Sen sabahlara uyandığın vakitlerde

Kirpiklerimin arasından ölü çocukları doğurup,

Atıyorum bana bıraktığın kıyametin ortasına.

Ruhuma ızdırabıyla saran et parçası

Sıyıramıyorum...

Yalnızlık çullanmış dövünürken,

Virane şehirler gibi açtığın yaralarım da.

Şimdilerde...

Ne zaman dağ yükü binmiş başımı uzatsam,

Yusuf hüzünlerine gebe kaldığım kuyudan semaya,

Kızıl güneş ağlıyor

Ben ağlıyorum

Kızıl güneş batıyor

Ben ölüyorum

Ölüyoru(z)m

Ölüyorsun.

-Usulca-

Söylesene;

Daha kaç asır susku nöbetlerinde,

Sensizliği böylesine tutkuyla inkara kalkışacağım

Kuş kadar dayanıksızım yokluğuna, a n l a...

...

..

.